Fred's Corner

Donderdag 24 maart 2016

Rammelend requiem

Voor Ko

Met enig gevoel voor drama - dat mij niet vreemd is, lieve stijgbeugelhoesjes - zou je kunnen beweren dat mijn paardenhobby mij vorig jaar het leven heeft gered.

Ze bestaan trouwens echt: stijgbeugelhoesjes. Weliswaar staan ze in Aleppo, Biafra en Oekraine Oost niet hoog op verlanglijstjes, maar in onze contreien zijn ze uit voorraad leverbaar. Overigens kreeg ik uit het uitgebreide netwerk van charmante en modegevoelige jonge dames, dat ik in vele jaren paardensport heb opgebouwd, de tip dat de beenwarmers van een bekende winkelketen in restpartijen een voordelig alternatief bieden. Bovendien hebben ze daar in de Oekraine ook nog iets aan.

We zijn nu op het punt beland dat jullie je ongetwijfeld afvragen: "Waar gaat dit nog over?". Ik ook!

Snel terug dus naar de tweede helft van 2015. Niet de vrolijkste bladzij uit mijn nog ongeschreven biografie. Het heeft ook even tijd gekost voor ik dit tekstje aan mijn pc kon toevertrouwen zonder dat ik vervolgens mijn computermannetje moest inschakelen om mijn toetsenbord droog te deppen.

Het begon allemaal tijdens de pogingen van onze huisinstructrice Agnes om de gezagsverhoudingen tussen mij en mijn Bon Jovi wat duidelijker te krijgen. Op stal zijn wij dikke maatjes, maar eenmaal in het zadel schort het zo nu en dan aan onderling begrip en dynamiek. Intensieve sessies ter verbetering volgden, waarbij ik, in ademnood, steeds vaker een time-out moest aanvragen.

Dan heb je een aantal keuzes.

Recent was ik getuige van een soortgelijke privé-les van Agnes aan een jeugdige amazone. Ook hier was nadrukkelijk werk aan de winkel. De bevlogen aanwijzingen en commando's leiden tot een "energieke" voorstelling. Met resultaat! Dat wel.

Na afloop spraken toeschouwers hun bewondering uit voor de amazone. "Nou", sprak die hijgend en eerlijk: "Ik ben helemaal niet zo stoer, maar eigenlijk ben ik voor die mevrouw in het midden nog banger dan voor mijn paard. Daarom heb ik maar volgehouden."

Kortom, mijn conclusie had kunnen zijn: iedereen heeft het benauwd in dit soort lessen.

Ook had ik kunnen besluiten dat een rustige rit in stap of zelfs een wandeling met het paard aan een touwtje meer passend is in deze levensfase.

Maar ik koos voor optie 3: een bezoek aan de huisarts.

Ik kwam terecht in een maalstroom van onderzoeken met steeds minder vrolijke uitkomsten. Even leek het probleem al dotterend te zullen worden opgelost. Maar de Alkmaarse cardioloog die dat klusje moest klaren zag daar letterlijk en figuurlijk geen gat in. Hij verwees mij naar collega's in Amsterdam, die volgens hem bovendien een ruimere garantietermijn hanteren. Ik moest onder het mes. Een dreun.

Nog nauwelijks bekomen van deze onheilstijding troffen we de volgende morgen onze trouwe Ko, fitte Vutster van 23, plotseling doodziek op stal. Hoeveel ellende kun je aan binnen een etmaal? Een wanhoopsrit naar de kliniek in Utrecht bracht geen redding. Totaal abrupt moesten we daar, na bijna 15 jaar, noodgedwongen afscheid nemen. Een andere eerlijke keuze was er niet.

Verdoofd en jankend begonnen we aan de terugreis. Achter de auto de naargeestige cadans van een lege trailer. Een rammelend requiem.

Naschrift :

Precies twee maanden na ontslag uit het hospitaal zat ik, 4 bypasses rijker, alweer te paard. Jovi werkt inmiddels braaf mee aan mijn cardiorevalidatie, in de wetenschap dat zonder hem mijn kwaaltje wellicht nooit tijdig aan het licht was gekomen.

Zelfs onze onvolprezen sportbond KNHS levert een bijdrage aan onze zeer geleidelijke terugkeer op topnivo. Vanaf de datum van mijn 70e verjaardag - hoe symbolisch wil je het hebben? - zijn er de proefjes BB. Voor bange beginners en bevende bejaarden.

FRED

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard