Fred's Corner

Zaterdag 14 februari 2015

Natte Droom

Ik waad tot mijn middel door een eb- en vloedbak, waarvan de pomp op hol is geslagen. Ik vlucht, achtervolgd door onze koning, die mij bedreigt met zijn opgerolde diploma Watermanagement. Hij wordt terzijde gestaan door Piet Mul met een manshoge waterpomptang. Nog net op tijd kan ik me verstoppen achter een waterval die uit een kapotte drinkbak omlaag stort.

Kletsnat van angstzweet, lieve binnenbeentjes, word ik wakker. Normaal is de oorzaak voor zo'n enge droom lastig te achterhalen. Nu niet. De aanleiding staat naast mijn bed in de vorm van een totaal mislukte kruising tussen een klok, een schemerlamp en een radio, die dan ook in geen van de drie stamboeken is ingeschreven. Ten onrechte leek me dit ding ooit wel handig. Het wekkergedeelte lijkt bovendien ontworpen door de sadist die ook het waterboarden als martelmethode heeft bedacht. Niks geen traditioneel zoemertje of belletje maar het geluid van stromend water. Misschien heel New Age maar voor iemand met een zwakke blaas, zoals ik, een echte kwelling. Nog even nasoezen of omdraaien is er niet bij. Afzetten is ook geen optie want na 15 seconden begint de beek weer te stromen. Ik haast mij richting sanitair.

In mijn huidige levensfase speelt de wekker eigenlijk geen rol. Na een lang arbeidzaam leven mag ik nu zelf bepalen wanneer ik opsta. Daarom ook heb ik dat rare stuk consumentenelectronica nog niet naar de vuilstort verbannen. Ik gebruik het uisluitend als ik echt vroeg op moet. Zoals op deze zaterdag dus. Het blauwe digischermpje, waarop de tijd valt af te lezen, toont voor de komma een heel laag cijfer. En daar moet nog een uur vanaf, want omzetten van zomer- naar wintertijd is op dit apparaat zo ingewikkeld, dat mij dat een half jaar kost. Dus dat laat ik maar zo.

Waarom toch al deze haast??? Natuurlijk omdat er weer iets hippies op de agenda staat. Wij moeten naar "de kring". Dat is niet het vertederende ritueel, waarmee het jongste kroost op de peuterzaal de dag begint. Ook heeft het niets te maken met het vaste gespreksrondje in mijn AA afkickclub."De kring" staat in ons jargon voor: het dressuurkampioenschap in de klassen B t/m Z van de Kring Noord-Holland Midden van de Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie. Of zoiets.

Het plan om hieraan deel te nemen komt van mijn instructrice en wedstrijdamazone Petra. "Ik wil na een half jaar trainen wel eens weten waar we staan", had ze dwingend gemeld. Zodoende dus sta ik voor dag en dauw naast mijn doorweekte bed.

Waarom dan zo vroeg??? Tel maar even mee terug: Eerste starttijd 9.09. Een uur voor aanvang aanwezig. Drie kwartier reistijd met de trailer. Een uur om Bon Jovi proefjeklaar te poetsen, in te pakken en te laden. Aankleden, tandenpoetsen en ontbijten. En dan moest ik ook mijn bed nog drogen. En dan nog had een lieve stalgenote Jovi de avond tevoren al in de krul gezet, anders had ik beter helemaal wel op kunnen blijven.

De wedstrijden zijn op het hippisch centrum Beukers. De eerste echte uitwedstrijd voor ons.

Mijn paard heeft in principe een uiterst rustig en ontspannen karakter. Maar - in zijn natuurlijke rol van vluchtdier - maakt hij soms wel eens een enigszins overdreven inschatting van mogelijk levensbedreigende situaties. Zoals een vergeten springschoen, nog net zichtbaar onder de deur van de binnenrijbaan. Of een scheef geparkeerde auto naast de stapmolen. Van die dingen dus. En van die dingen waren er een heleboel op het wedstrijdterrein.

Voorzichtig scharrelt hij uit de trailer. Een eerste voetje op vreemde bodem. Net Neal Armstrong, die kwam ooit zo achteruit dat trapje af op de maan. Met grote ogen en neusgaten verkent hij het vreemde parkeerterrein vol geparkeerde trailers.

In de mega wedstrijdhal zijn in de lengte twee ringen achter elkaar uitgezet. Rondom witte hekjes. Daartussen een juryhokje en dan blijft er voorin bij binnenkomst nog een deel over om los te rijden. Daar ontmoet Jovi een aantal collega's en daartussen lijkt hij al snel enigszins op zijn gemak. Het wedstrijdgedeelte is smaakvol aangekleed met plantenbakken en kruiwagens vol bloemen.

Het is Jovi's starttijd. Hij moet het veilige voorterrein verlaten en door een smal overgebleven gangpad langs ring 2 naar ring 1, in het verste deel van de hal. Verbijsterd staart ons rijdier naar de eerste kruiwagen. "Moet ik daar echt langs?????" Hij maakt aanstalten om via het voorterrein rechtstreeks terug te keren naar de trailer. Als ondersteuning wapper ik zwakjes met mijn voorleesboekje. Dit levert mij een reprimande op van zijn doodkalme amazone: "Niet doen!!!. Hij gaat voor mij en niet omdat hij van jou schrikt." Ze heeft gelijk en brengt hem rustig naar de ingang van de ring. Die is zo krap geconstrueerd dat het voor een a-pony nog een opgave is om de hekjes niet te raken, laat staan voor mijn soms wat onhandige Jovi. Eenmaal in de ring is er dat angstaanjagende losse juryhok om te passeren en vervolgens tovert de doorgebroken zon via de dakramen onrustige vlekken op de bodem. Een begripvolle jury besteedt extra veel tijd aan de administratie van de vorige deelnemer en geeft zo ruimte voor een paar kalmeringsrondjes.

De eerste proef is vervolgens een mengeling van schrikreacties en juist hele mooie adrenaline gedreven oefeningen.

In proef 2 is de zoveelste kruiwagen inmiddels al heel gewoon en loopt Jo een keurig rondje.

Het paard gaat op de trailer en wij aan de koffie. Wachten op de protocollen. Blij en heel tevreden dat beide proefjes in ieder geval tussen de hekjes zijn geëindigd.

Tussendoor nog even kijken bij de trailer. Een groepje van stal loopt mee. Trots zeg ik van afstand "Kijk eens hoe rustig hij staat". "Kan ook betekenen dat ie over de stang zit", zegt Agnes bemoedigend. Semi achteloos kijk ik toch even over de achterklep. Je weet immers maar nooit.

Tot onze verrassing blijkt na de koffie het eindresultaat ver boven verwachting: tweede plaats. Reservekampioen heet dat bij deze wedstrijd. Een beloning ook voor Petra, die haar danspartner zonder enige dwang maar uitsluitend op rust en overtuiging door de proeven heeft geloodst. Als bonus ontvangt de combinatie een startbewijs voor de regiokampioenschappen. Noord-Holland blijkt hippies geografisch verdeeld in vier kringen en als je die optelt heb je de regio. Een provinciaal kampioenschap dus eigenlijk. Dat staat enkele weken later op de agenda en wordt gehouden in de Aurorahal in Benningbroek.

De voortreffelijke organisatie daar geeft - heel prima - de gelegenheid om op de woensdag voor het wedstrijdweekend de hal te verkennen. Wij grijpen die kans met vier hoeven aan. Dat geeft rust. Vooral voor de baasjes dan, want, hoewel de hal al volledig wedstrijdklaar is ingericht, stapt Jovi op deze oefenmiddag al snel als een routinier goedkeurend knikkend langs de onvermijdelijke bloemstukken, juryhokken en voorleeskansel.

De wedstrijd in L1 is op vrijdagavond. Wij zijn om 19.00 uur aan de beurt. Dat past beter in mijn bioritme. Met daglicht van huis maar in het donker terug. Dat is voor ons lang geleden. Waar zit het lampje van de trailer ook al weer? Belangrijk, want op onze teamgenoot ligt bij binnenkomst in de trailer altijd een belonende wortel te wachten. Kan hij die dan wel vinden in het donker? Bovendien staat het altijd wel heel gezellig, dat binnenlichtje, als je erachter rijdt op de snelweg. Toch?

Ik meld mij bij de wedstrijdleiding. De vrijwilliger van dienst neemt meer tijd voor de paspoortcontrole dan wanneer ik van vakantie op Aruba terugkeer op Schiphol in de isoleerhal voor de 100% narcoticacontrole. Zoveel tijd dat mijn gedachten afdwalen. Hoeveel bolletjes zou je een paard kunnen laten slikken? Wellicht een tip voor al die toppers die de hele wereld overvliegen. Hoeven Gerco en Edward nooit meer hun hand op te houden bij die Oostenrijkse wapenhandelaar. Wel heel secuur uitmesten na de landing natuurlijk. Anders laat je geld liggen. En stinken doet dat toch niet!

Jo moet van start voor de eerste ronde. Ik neem plaats op de voorleesstellage. Die staat wel pal naast een kolom van de draagconstructie. Dat levert naar rechts een enorme dode hoek op. Jouw combinatie komt voorlangs, verdwijnt dan letterlijk uit beeld om - in het beste geval - na een hele tijd weer op te duiken. Geen idee wat ze tussendoor uitspoken. Een verbeterpuntje dus. Maar ja, die paal haal je ook niet zomaar weg. Dan komt het dak naar beneden en dat wil je ook weer niet. Zeker niet als er nog gereden wordt. Shit, waar was ik ook al weer? O ja: "Bij B afwenden".

Jovi eindigt net buiten de eerste zes die mogen "overkampen" voor de titel. Dat is dus een soort barrage voor dressuurruiters, maar dan niet op tijd. Misschien nog wel eens een ideetje: dressuurproef om de snelste tijd. Goed voor je impuls en middendraf.

En nu op naar de L2 en Texel natuurlijk!!!

FRED

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard