Fred's Corner

Zaterdag 14 juli 2012

VERWENRIT

Met het stijgen der jaren van ruiter en paard, het toenemen van fysieke beperkingen van beiden en het vervagen van sportieve ambities, lieve ruiterwissertjes, dacht ik dat het voor ons tijd werd voor een eigentijdse heroriëntatie op het paardrijgebeuren.

Al googelende naar alternatieven voor een gevaarlijk rondje springen of een kansloze dressuurproef viel mijn oog op de uitnodiging voor een culinaire verwenrit.

Nu weet ik toevallig via een welingelichte maar verder uiterst onbetrouwbare bron dat een dergelijk arrangement ooit ook werd aangeboden door het bekende Amsterdamse wellness-instituut Yab Yum. Maar mij werd snel duidelijk dat die vlag destijds een geheel andere lading dekte.

Ditmaal ging het om een evenement van "Enjoy the ride", een onderdeel van KNHS recreatiesport.

Met als vertrekpunt het ruitersportcentum van de KNHS in Ermelo werd een buitenrit van 23 km georganiseerd via een uitgezet parcours over hei en door het Speuldersbos. Ontvangst met koffie en taart, onderweg twee culinaire stops en na afloop een barbecue. Drank inbegrepen. Dat is nog eens paardrijden nieuwe stijl!!!

Tijdig ontvingen we de nodige info met o.a. een heuse startlijst. Zo'n 70 deelnemers, waaronder een aantal koetsjes, die met een tussentijd van 3 minuten zouden vertrekken.

Toen de grote (zater-) dag was aangebroken waren de voortekenen slecht.

Immers na de horror winter worden we nu al tijden geteisterd door een zompige zomer en dit was weer één van die dagen.

Een wanhoopstelefoontje naar Ermelo of alles wel doorgang vond leverde de blijmoedige reactie dat zij nog nooit een rit hadden afgelast. Welkom in de wereld van de die-hards.

Het regende zo hard dat we bij het inladen de trailer maar in stal hadden geparkeerd om verdrinkingsgevaar voor de paarden te voorkomen.

We hadden in het kader van ons totaalpakket in Ermelo voor Vip en Ko twee boxen gereserveerd, dus reisden we af met een god-zegen-de-greep mentaliteit. We konden de paarden daar altijd nog op stal houden en onszelf op de culinaire onderdelen storten.

Een uiterst omslachtige manier om ver weg een hapje te gaan eten. Dat dan weer wel natuurlijk.

Bij normale vakanties word ik altijd overvallen door een vorm van schaamte bij de hoeveelheden bagage die wij denken nodig te hebben. Maar dat is niets vergeleken bij de hoeveelheid zooi die wij nu meesleepten inclusief complete verschoningen voor ruiter en paard. Arianne en Thon vergezelden ons als grooms, maar ze leken meer op inlandse dragers in een bergexpeditie.

Een natte maar voorspoedige rit bracht ons zessen bij het prachtig gelegen indrukwekkend grote KNHS complex. Zo groot dat er een verwarrend aantal ingangen is, die echter allemaal ongastvrij leken afgesloten. Wij volgden slaafs een trailer voor ons, waarvan wij vermoedden dat die lokaal bekend was. Toen onze navigatie echter aangaf dat we hard op weg waren naar Oost-Groningen zijn we maar gekeerd. Een wat omslachtig begin.

Eenmaal binnen de hekken werden we door de organisatie super verwelkomd.

Routekaarten, consumptiebonnen, instructie over het volgen van route, de beloofde koffie met taart, prima schone boxen voor onze dames en hartelijkheid alom. Ook het weer leek mee te werken en liet ons de knoop doorhakken om toch van start te gaan.

We hadden onze boxen mogen kiezen in de nabijheid van de spuitplaatsen, zodat we makkelijk konden opzadelen en onze bergen troep konden uitstallen.

Ko is in een vreemde omgeving altijd buitengewoon doenerig, maar door een opening in de wand tussen de boxen kon ze zien dat haar vriendin naast haar stond. Dat kalmeerde.

Op het voorterrein leken Vip en Ko dan ook de rust zelve. Relaxed stapten we onze rondjes in afwachting van de starttijd. Zwetend in onze waxcoats in een flauw zonnetje(ja ja) vertrokken we.

Maar toen. De route naar de uitgang van het terrein bleek te voeren langs allerhande dreigende eventinghindernissen en giga boomstronken. Onze binnenbaktijgers verschoten van kleur bij de aanblik. Onze mondelinge toezegging dat ook de baasjes niet dichter bij deze obstakels wensten te komen dan strikt onvermijdelijk was werkte onvoldoende rustgevend. Stress dus! Allebei op hun achterste benen. Zoveel stress dat we allang vergeten waren welke kant we buiten het hek opmoesten.

Waren we 2 minuten op pad stonden we verdwaasd midden op het erf van de boerderij van de buren. Toch het spoor gevonden. Dan de oversteek van provinciale weg. Vrijwilligers in felgele hesjes regelen het verkeer. Vip en Ko snappen niet dat dat geel voor hun veiligheid is maar vinden het eng. Alweer.

Eindelijk, na de oversteek, de rust en schoonheid van het heidepad. Als een mantra oefenen we de instructies: rood lintje rechtsaf, wit is links en geel rechtdoor.

We startten als twee na laatste en worden spoedig door de laatste koppels ingehaald. Gelouterde buitentypes op pezige paardjes, die in het voorbijflitsen roepen dat ze trainen voor endurance. Sullig kijken Vip en Ko hun kwieke collega's na. Je hoort ze denken : Uitslovers.

We vinden ons - langzame - ritme, genieten van de rust met de paarden in een prachtige omgeving. Zo is het bedoeld. Enjoy the ride.

Totdat. Totdat ons pad wordt geblokkeerd door een dubbel landhek. Stond netjes op de kaart maar was door ons niet zo begrepen

Dat zou betekenen afstijgen, hek door en er weer op. Maar dat laatste is ons niet gegeven door onze gebrekkige motoriek. Ook de keus voor een dubbelsprong van twee steile vaste hekken van 1.10 meter op 7.30 meter laten we snel varen. Omkeren dus. Zelfde weg terug. We zijn al een klein uur onderweg dus zo komen wij ongetraind toch nog wel aan een redelijk ommetje houden we ons zelf voor.

Net op dat moment opent de hemel zich. Niet alsnog voor een goddelijke aanwijzing van een alternatieve route maar voor regen. Heel veel regen. Heel erg veel regen. En onweer. Donder en bliksem. Op een volledig open pad op de hei geen aanrader. Het zandpad verandert razendsnel in een aaneenschakeling van doorwaadbare plaatsen en uiteindelijk in een soort beek.

Op de heenweg zagen we naast ons op de hei een fotogenieke kudde zachtaardige lichte Limousin runderen grazen. Een schilderachtige, bijna pastorale aanblik. Plotseling denderen ze nu weer te voorschijn pal naast ons pad. Voortgedreven door donder en bliksem en alles behalve idyllisch blijven ze ons hinderlijk volgen.

Al deze omstandigheden verstoren bij ons de ontspannen aanleuning en het rustige beeld van de combinatie als geheel danig. Houding en zit worden zwaar op de proef gesteld. Takken zwaar van het water hangen plotseling op ooghoogte over onze route. In een poging ze te omzeilen staat Ko abrupt geparkeerd tussen de begrenzende begroeiing. Ze wil geen kant meer op. Vip sjokt redelijk onverstoorbaar voort en met een mega jump uit stand sluit Ko weer aan.

Onze regenjassen vertonen een verassende werking. Ze laten het water royaal door en houden het aan de binnenzijde prima vast. Enjoy wordt survival.

Uiteindelijk bereiken we weer de oversteek met de autoweg. Tegen ons tijdschema: als laatste weg als eerste terug, is de organisatie niet opgewassen. De verkeersregelaars zijn nog niet ter plekke. Die zitten elders te drogen. Met doodsverachting storten we ons tussen het voorbij razende snelverkeer. Vip en Ko vinden overigens alles beter dan die gele hesjes.

Het slotakkoord wordt gevormd door de terugkeer langs het KNHS eventinghoekje met de zware balken, waterpartijen en plateaus. Ko besluit dat dit op haar leeftijd wel genoeg flauwe kul was voor één dag. Ze legt de laatste paar meters uit voorzorg aan de hand af. Dansend in de modder. Een kletsnat hoofd met wilde slierten doorweekte manen. Ogen en neusgaten groot van de adrenaline. Boos briesend tegen die rot regen lijkt ze eerder drie dan twintig.

Vanaf het terras snellen onze hulptroepen toe met helpende handen en veel droge handdoeken.

Dampende paarden in een droge box. Wij in droge kleren naar de wijn en de BBQ.

Enigszins jolig na zoveel consumptiebonnen aanvaarden we de terugreis. De natte troep zoeken we morgen wel uit,

We hadden een grandioze dag!!

N.B. Wellicht heb ik onze belevenissen in mijn ijver ietsje aangedikt. Laat dit jullie niet weerhouden. Als je een beetje handiger bent dan wij, dan zijn deze ritten - ook elders in het land in prachtige natuur - zeer aan te bevelen.

FRED

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard