Fred's Corner

Vrijdag 14 oktober 2011

Groeten uit Aruba

Jullie voorzitter reist wat af , lieve thuisblijvertjes, op zoek naar inspiratie voor deze rubriek. Lees mijn vorige stukjes er maar op na : eerst Texel, toen Rotterdam en nu dus Aruba.

Mijn vorige verhaaltje schreef ik overigens vlak voor ons vertrek naar de Antillen, op de valreep, terwijl ik tegelijkertijd zwembroeken in een koffer probeerde te mikken. Daardoor zijn er een paar dingen ongezegd gebleven die ik eerst nog even zal aanvullen voordat jullie mijn vakantiekaart kunnen lezen.

Door mijn gelamenteer over Totilas en internationale paardenhandel in het algemeen, vergat ik te vermelden dat Adelinde veel goed maakte door twee keer knap Europees kampioen te worden. Bovendien sleepte ze ook nog "onze jongens" (nou ja) naar het team-brons. Magaret Thatcher schijnt ooit over zichzelf en haar regeringsploeg van alleen mannen gezegd te hebben: de enige vent in dit team ben ik.

En wat die handel betreft: De vorige eigenaar van Totilas is voor het laatst gesignaleerd op een provincie-groot landgoed in Engeland, zonder enig voornemen ooit nog terug te keren. Hebben we alle jaren de sponsornaam toch verkeerd gespeld. Het had moeten zijn More Land Totilas.

Maar nu naar de Carribean.

Hippies gezien biedt Aruba weinig diepgang. De activiteiten beperken zich tot strandritjes voor toeristen op een soort makke poloponies of éénspan koetsritjes voor dezelfde doelgroep over de boulevard. Bovendien komt de fokkerij niet veel verder dan de productie van aandoenlijke ezeltjes die tussen de cactussen ver verwijderd blijven van de vraag of ze springen of dressuur gefokt zijn.

Het merendeel van die ezels op Aruba, ooit overbodig geworden als lastdier en "gedumpt" in de vrije natuur, leven inmiddels in een ezel-opvanggebied. Een soort Beekse Bergen voor alleen ezels, gerund door vrijwilligers. De resterende exemplaren leven nog in het wild.

Tijdens ons verblijf was er een grappig incident. Feestgangers in de hoofdstad Oranjestad zagen na een avond stappen op de verkeersrotonde in het centrum twee ezels. Een moeder met veulen. Eerst bekroop ze het gevoel, dat ze dat laatste drankje beter niet hadden kunnen nemen. Maar het bleek uiteindelijk geen toch alcoholisch gezichtsbedrog.

Drank maakt ook vindingrijk want ze brachten de dieren in veiligheid in de tuin van het nabijgelegen Gouverneurshuis. De volgend ochtend werd de ezelopvang gewaarschuwd, die zich over dit bijzondere span heeft ontfermd. Maar niet voordat de krant van de oppositie deze open "kop"-kans had benut. Op de voorpagina een grote close-up van de twee langoren voor het overheidsgebouw. Daarboven de tekst: "Eindelijk nivo in onze regering."

Al met al valt niet te verwachten dat een Arubaans team de komende honderd jaar zal deelnemen aan de wereldruiterspelen. Dat neemt niet weg dat wij er een aantal jaren geleden een biezondere rijkunstige ervaring opdeden.

Aan een onduidelijke en gelukkig ook afgeketste vastgoedtransactie – ik zal jullie de beklemmende details besparen – hielden wij het aanbod voor zo'n toeristen-strandrit over. Natuurlijk konden we dat niet laten schieten. Dom Dutch degelijk verschenen we als enigen enigszins voorbereid aan de start. Gekleed in spijkerbroek en stevig schoeisel bevonden we ons in het bonte gezelschap van Amerikaanse fastfoodgiganten in surfbroek en hawaienshirt, compleet met honkbalpet. Die hadden dus in ieder geval nog een cap op. En voorts oogverblindende Zuidamerikaansen op teenslippertjs en (nauwelijks) gehuld in iniminibikini. Zij gaven op wel heel aparte wijze "invulling" aan termen als rijbroek en sport-BH.

Ondanks deze hilarische entourage was het rijden van een soort westernpaard toch wel een leerervaring. Uiteraard werd je geacht met één hand te sturen. Het leek op rijden met een joystick. Hand naar links betekent linksaf, naar rechts rechtsaf, naar achteren remmen en naar voren gas. Wat doen wij dan moeilijk met aanleuning, nageeflijkheid en hele en halve ophoudingen. Daar heb je ook helemaal geen tijd voor als je tussen de rotsen van een nationaal park laveert en je moet ook je Camel nog opsteken.

Puur als vakantie-eiland blijft Aruba voor ons onovertroffen. Zon, zee, palmen en veel wit zand. Zo uit de folder. Een paradijsje.

Totdat een maniak bedenkt dat je ook het paradijs zo nu en dan moet renoveren.

Dat betekent dan plotseling pal naast je appartement een cirkelzaag en slijptol vanaf het Americain-breakfast via de all-inclusive lunch tot aan het happy hour. (Aruba heeft behalve een Status Aparte ook een afwijkende tijdrekening). De enige oplossing was evacuatie naar de cocktailbar op het strand voor Sex on the Beach of een Brown Lady. Alleen van de naam van die drankjes krijg je al dorst. Dat is precies de bedoeling.

En kom je dan na een rode oogjesvlucht terug in Nederland en je arriveert voor het eerst weer op stal. Dan vind je daar eind september een stralende zon, 26 graden en heel veel schoon wit zand. Nu nog een palm in een pot. En die coctails natuurlijk. Hoeven we nooit meer weg.

FRED

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard