Fred's Corner

Maandag 12 september 2011

POEN POEN POEN POEN

Héél lang geleden, in mijn jeugd, halverwege de vorige eeuw, was er een cabaretliedje met bovenstaande titel. De tekst draaide om het zinnetje: "Geld doet wonderen en vooral als het een hoop is." Lange tijd heb ook ik die overtuiging gedeeld, lieve daklozen, maar met het verstrijken der jaren ben ik tot het inzicht gekomen dat geld vaak meer kapot maakt dan je lief is. En inderdaad: Vooral als het een hoop is.

Ik had deze open (stal-) deuren nooit durven intrappen, als ik niet had geweten dat ze spoedig vervangen zouden worden. Dat is inmiddels in het kader van De Grote Verbouwing dan ook gerealiseerd en dat is een zegen. Nooit meer met minstens vier stalgenoten afspreken om het oude exemplaar met vereende krachten van z'n plek te wrikken. Dat loopt nu weer op rolletjes.

Maar voor het overige lijkt het terrein van hippies centrum Mul, als ik dit tik, tijdelijk nog het meest op een opname van Help Mijn Man Is Klusser. En was er niet die oude tegeltjeswijsheid die zegt dat je het dak moet repareren als de zon schijnt? De mannen in witte maanpakken - 25 jaar geleden was niet alleen geluk, maar ook asbest heel gewoon - hadden net de laatste dakplaat verwijderd, of de zondvloed kwam over ons. De stallen stroomden vol, de rijbaan werd een 60 m binnen/buitenbad en het schrobputje in de kantinevloer verwerkte een kolkende maalstroom. De troostende en voorspellende woorden op het mededelingenbord, dat het eerst even slechter moest worden om alles beter te krijgen, waren er afgespoeld en omdat ook de elektra het begaf, werd er knus bij kaarslicht gehoosd.

Terug naar de aanhef.

Onze jaarlijkse bedevaart naar mijn Rotterdamse geboortegronden en in het bijzonder naar het CHIO ter plaatse, trouwens het oudste paardensportevenement in Nederland, kreeg dit jaar een amuse in de vorm van het Europees Dressuurkampioenschap. Vijf extra dagen op een tribune was zelfs voor ons soort verslaafden iets te veel, maar het slotweekend wilden we ons niet laten ontgaan. Om niet te veel woon/hobby kilometers te maken, hadden we tussen de zaterdag en zondag een nachtje Toekan geboekt. Een nieuwe vestiging pal naast diergaarde Blijdorp. Het huidige pelikanenverblijf daar was ooit nog mijn kleuterschool. Als dat geen jeugdsentiment is.

Toen we laat arriveerden bleken de goedkope kleine achterafkamertjes, waartoe ik op budgettaire gronden normaal mijn toevlucht neem, allemaal al uitgedeeld. Op kosten van de familie v.d. Valk werden wij daarom upgegreed naar een Penthousesuite. Junior, dat dan weer wel. Maar je kunt niet alles hebben. Rondom glas in ons penthouse leverde een geweldig uitzicht over de hoogbouw horizon van de stad tegen een ondergaande zon. On-Nederlands.

Voor het jongetje dat ooit opgroeide tussen de restanten van wat de oorlog van Rotterdam had overgelaten is dat extra indrukwekkend. Er was overigens zoveel vensterglas in deze gigakamer, dat ik pas tegen de ochtend alle gordijnen dicht had.

Verblijf in een hotel waar ook deelnemers onderdak hebben levert altijd wel wat extra reuring. 's Avonds zit aan de bar een rijtje typische paardenmeisjes. Petje op met blond staartje erdoor. Uit de opschriften op hun sportkleding maak ik op dat zij deel uitmaken van de Noorse vertegenwoordiging. Zij zullen er in de finales op zondag niet meer bij zijn en troosten zich met de nodige consumpties en de appetijtelijke barman. Onder zijn bezielende leiding oefenen ze klassikaal en hardop Nederlands: Leggurr dinck, leckger dinque, lekker ding. Die jongen achter de tap heeft een topavond

Ik zou bijna vergeten dat we voor de sport gekomen waren. Topsport in de prachtige entourage van het Kralingse Bos. Met dezelfde niet-lullen-maar-poetsen mentaliteit waarmee oorlogsruïnes wolkenkrabbers werden, is daar een prachtig permanent ruiterstadion neergezet, ondanks jarenlang verzet van de eekhoorntjesmaffia. Van mijn collega voorzitter daar (ik heb zo mijn contacten) begreep ik dat zelfs nu nog een paar vergunninkjes moesten worden geregeld, maar dat het wel niet meer afgebroken zou worden.

Veel bezoekers kwamen naar dit EK voor een weerzien met Totilas, na zijn transfer naar onze oosterburen. En dat nu werd een teleurstelling.

Hoe kun je in negen maanden tijd een glanzende kampioen zijn magie ontnemen. De Oh's en Ah's en Wow's zijn bedolven geraakt onder 15 miljoen euro. De grauwsluier van de anonieme werkstudent uit het B-kader, die na lang zoeken bereid was een poging met dit paard te wagen, is afgegleden op zijn rijdier. Paardenpatser Paul (Schockemohle) en zijn boze stiefmoeder- klinkt als een eng sprookje- hebben met hun investering alleen bereikt dat het Duitse team ditmaal niet van de Nederlanders, maar van zichzelf en de Engelsen verloor.

Hier liep een onzinnig kostbaar circuspaard, dat vol fouten zijn kunstjes deed. Ruiter Matthias Rath zei in een schichtig interview opgelucht te zijn dat hij bij zijn eerste optreden in Nederland niet onheus bejegend was.

Onheus bejegenen? Beste Matthias, wij kijken wel uit. Handel is in Holland handel. Onze volgende lichting spring- en dressuurtoppers is inmiddels ook al weer verscheept. De halve wereld springt en piaffeert ons voorbij op onze "eigen" paarden. Dan maar een medaille minder. Daar koop je tenslotte geen brood voor. Hoewel met de huidige goudprijs...

Op weg naar de uitgang kruist mijn pad in het Promodorp dat van eerder genoemde Paul S. Net op het moment dat hij in zijn portemonnee staat te rommelen. Waarschijnlijk zocht hij kleingeld voor een muntjesautomaat, maar in een flits zag ik het beeld van een man die in een lege beurs 15 miljoen zoekt.

Of zat daar het briefje met het nummer van Edward, voor het geval dat...

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard