Fred's Corner

Dinsdag 12 juli 2011

Strotouwtje (voor Idith)

Normaal, lieve teugelvoerdertjes, kleur ik mijn hoekje met lichte tinten. Ik houd de toon opgewekt en als ik al eens met een melodramatische aanhef van start ga, dan is dat uitsluitend bedoeld om jullie op het verkeerde ( voor-)been te zetten.

Deze ene keer is dat anders. Dit stukje gaat over echt verdriet.

Nu kan ik mij goed voorstellen dat je daar niet op zit te wachten op de site van je rijvereniging. Hou dan nu op met lezen, sla deze aflevering over en pak volgende keer de teugels weer op.

Een scherp zwart schaduwkantje van de omgang met dieren en met onze paarden in het bijzonder is het feit dat er onvermijdelijk een moment van afscheid komt. Een gedwongen afscheid door leeftijd of blessures.

Vooral voor ons als hopeloze, hulpeloos emotionele hobbyisten een ingrijpende gebeurtenis. Immers wij hebben ons rijdier niet als handelswaar, statussymbool, gebruiksartikel, vanwege de fokwaarde of uitsluitend als sportobject.

Als ik over een balk op 1.60 wil kan ik beter de ladder van mijn buurman lenen en van A naar B gaat ook efficiënter rechtstreeks met auto, fiets of trein dan te paard via X H G met bovendien enig storend oponthoud voor een paar pas achterwaarts.

Ons paard is gevoel, is emotie, is vriendschap.

Bij de beroemde dierenkliniek in Utrecht zijn twee ingangen. Links "Gezelschapsdieren" en rechts "Paarden". Voor paardenbezitters is dat geen duidelijk onderscheid. Gelukkig kun je aan de maat van de deur wel zien waar je met je cavia of met je paard naar toe moet.

Natuurlijk had ik over dit onderwerp al veel eerder kunnen schrijven.

Meer dan me lief is heb ik in ons stalgangetje in de loop der jaren van een kleine afstand het afscheid tussen mens en dier meegemaakt. Ik heb gezien hoe iedereen daar, al worstelend, een eigen vorm voor probeert te vinden.

Maar dit keer kwam het om een aantal redenen nog dichterbij.

Drie jaar geleden kruiste Idith als jong 18 jarig talent het ruiterpad van Arianne. Bij de bezichtiging in een Heilooër weiland was het liefde op het eerste gezicht.

Ze kwam op stal en omdat de baasjes het onderling goed kunnen vinden werd "Ietje" ook een beetje ons derde paard. Bovendien bleek ze een halfzus van onze eigen Ko. Beiden dochters van dezelfde paardenpappa Rex Magna. Dat schept een band.

Vorig jaar nog traden de dames met hun amazones op in een pas de deux als de "Rex Magna Sisters". Een topvoorstelling.

Maar enige maanden later openbaarden zich de eerste blessureverschijnselen.

De diagnose was toen al enigszins zorgelijk, maar met orthopedische schoenen en medicatie voelde de patiënte zich snel duidelijk beter.

Totdat weken geleden de blessure terugkwam. Bij een paard van 21 wordt het dan zaak voor een zorgvuldige afweging. Een second opinion werd ingewonnen. Ik mocht het transport naar de betrokken dierenarts verzorgen. Heen nog tussen hoop en vrees, maar terug met uitsluitend vrees. Zelfs een pensioenperiode bleek geen optie meer.

Het advies was deskundig, eerlijk maar ook vol meegevoel: Denk na over afscheid nemen. Dat zinnetje galmde nog lang na.

We hadden het paard daar achter mogen laten, maar dat was een te abrupt einde. Ze reisde mee terug.

Miriam heeft nog een prachtige fotoserie gemaakt en Idith is in de dagen voor haar definitieve vertrek uitgebreid vertroeteld.

Hoe groot kan de betrokkenheid bij je dier zijn?

Zelfs de gedachte dat ze bij haar laatste reis door een vreemde, misschien wel aan een armoedig strotouwtje, op de wagen zou worden gezet, bleek onverdragelijk. Dat doe je dus, op een onmogelijk tijdstip, dapper zelf. Met haar eigen vertrouwde spullen.

Wat rest zijn de herinneringen, de foto's en de overtuiging dat boven een ruime box op haar wacht en dat ze iedere dag door de stalengelen wordt buitengezet met een hemels halstertouw.

Naschrift: Het beeld van "de man met het strotouwtje" strookt niet met de realiteit. In werkelijkheid is het transport op een zeer respectvolle en zorgvuldige manier verzorgd.

Fred

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard