Fred's Corner

Maandag, 29 maart 2010

Begeleidingsteam

Het samenspel tussen ruiter en paard, lieve sneeuwklokjes, is een delicate zaak. Voor een topprestatie moeten beiden – het liefst tegelijkertijd - in vorm zijn. Dat vereist veel zorg en aandacht. Daarom heb ik mij op mijn route naar de wereldtop omringd met een uitgebreid multidisciplinair samengesteld begeleidingsteam en dat bleek recent weer eens geen overbodige luxe.

De ene dag sta ik onze Ko nog swingend te longeren met behulp van een listig hulpteugeltje, dat ik mocht lenen (ik sta en Ko swingt, voor de goede orde).

De volgende dag komt ze moeilijk kijkend op drie benen haar box uit.

Goede raad is duur in onze sport, maar dat wisten jullie al. Een aantal onderzoeken, consulten en euro's later hebben de hoefsmid en veterinair, die deel uitmaken van mijn begeleidingsteam, de diagnose: Een geniepige schimmel heeft zich in haar rechter voorvoet genesteld en als slinks pac-mannetje de hoefwand los geknaagd.

De remedie valt geheel onder het credo van de zachte heelmeesters en stinkende wonden. Het aangetaste deel wordt derhalve voortvarend weggehakt, Ko wordt voorzien van orthopedisch schoeisel met ingebouwde steunzool en het ontbrekende deel van haar voet wordt opgeleukt met een plastic kunstnagel.

De verdere behandeling bestaat volgens de dierenarts uit frequent maar kort aan de hand stappen, insmeren met honing!?zalf, pijnstillers en voorts drie maal daags rustig afwachten.

Kort hierna heb ik springtraining met Vip. Op dit niveau dien je onvermijdelijk over meerdere paarden te beschikken, dat blijkt maar weer.

Ondanks de duidelijk aanwijzingen van mijn instructeur, die de spil vormt van mijn begeleidingsteam, ontstaat er tussen Vip en mij, vlak voor een imposante massieve vierkante oxer van 40x40 cm, een klein misverstand. We zetten nog wel samen af maar bij de landing is het ieder voor zich. Vip heeft daar verder geen probleem mee, maar bij mij blijken de volgende dag uitsluitend mijn wimpers n i e t gekneusd.

Op voorspraak van mijn lijfarts, verbonden aan mijn begeleidingsteam, wordt ik daarom per privé-jet overgevlogen naar Belgrado. Daar runt een vrouwelijke dokter een sportmedisch centrum met de laatste vindingen op haar vakgebied.

In de wachtkamer ben ik de enige ruiter tussen een keur aan topvoetballers die daar hun hamstrings, gewrichten en achillespezen laten repareren. Op zich opmerkelijk, want de kern van de behandeling bestaat uit een gel die nu juist wordt gemaakt van paarden-placenta's.

De lieftallige arts wrijft dat eigenhandig in op de pijnlijke plek. In mijn geval werd dat dus een totale body-massage. Ook zonder dat wonderzalfje vlieg je daar graag even voor naar Belgrado.

Thuisgekomen wordt mijn behandeling voortgezet door een fysiotherapeut, lid van mijn begeleidingsteam, en raadpleeg ik een dubieuze Duitse dopingdeskundige, die natuurlijk officieel niet tot mijn begeleidingsteam behoort, voor een paar verboden oppeppers.

Zo kan ik nog net op tijd, enigszins stoned van die Duitse pillen, met mijn dames-dreamteam achter de bestuurstafel plaatsnemen voor onze jaarvergadering. Als bestuur zijn wij t.o.v. ons gehoor zo ongeveer in de meerderheid, zo gering blijkt de opkomst.

De vergadering verloopt soepel, snel en efficiënt, dat dan weer wel.

Aansluitend volgt een feest in filmgala stijl.

Ondanks de Amerikaanse limousines en de rode loper bij de entree, ondanks Batman en Spiderwoman in het comité van aanbeveling, ondanks de beeldschoon uitgedoste diva's en elegant geklede divo's, ondanks de imposante securety, ondanks Elvis achter en de Blues Brothers voor de draaitafel, ondanks de champagne, de donuts, de burgers en de hotdogs, ondanks dit alles hebben de meesten van jullie de afslag Hollywood niet kunnen vinden. Een gemiste kans voor degenen die wegbleven en teleurstellend voor de aanwezigen, die zich daar overigens met veel lol tot in de zeer kleine uurtjes overheen hebben gezet.

Een beetje aangeslagen door dit alles heb ik mij afgevraagd of ik mij moest terugtrekken in familiekring. Of ik plaats zou moeten maken voor jong bestuurlijk talent, voor een nieuw gezicht. Of ik mijn agenda voortaan nog uitsluitend moest vullen met opa-dagen.

Met steun van mijn psycholoog en met behulp van de spindocter, die mijn externe communicatie verzorgt – beiden onmisbaar in mijn begeleidingsteam – ben ik uit het dal omhoog geklommen. Ook geholpen door de eerste vleugjes lenteweer en de zomertijd.

Nog een paar nachtjes slapen en dan is het immers April. Samen met September is April de maand waarin ook ruitersporters zich gesteld zien voor die ene allesoverheersende keuze: rijd ik in een binnen- of in een buitenbaan.

Ik wens jullie veel wijsheid.

FRED

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard