Fred's Corner

Vrijdag 12 februari 2010

KafKNHS

Soms, lieve ijsblokjes, gaat het pad van de bejaarde amateur-ruiter niet over rozen. En dan heb ik het nog niet eens over mijn sportieve prestaties. Natuurlijk is twee maal 178 puntjes voor ons laatste optreden in de L2 mooi constant, maar aanleiding tot een uitbundige balconscene op het kantinetrapje is het nou toch ook weer niet. Maar daar wil ik jullie nu niet mee lastigvallen.

Ook wil ik het niet hebben over het feit dat op een ongelegen moment je rijdier een blessure simuleert en je weer eens veroordeeld bent tot langdurig stappen en/of kostbare therapieën.

Het gaat nu om het volgende.

Natuurlijk is het goed dat onze mooie sport wordt ondersteund door een gedegen en krachtige overkoepelende organisatie. Maar in de wandelgangen hoorde ik zo af en toe wel eens klachten over een weinig flexibele grondhouding en licht bureaucratische trekjes bij de luitjes in Ermelo. Zolang dat niet dicht in de buurt komt, of erger, jezelf betreft, heb je de neiging dit met een korrel zout te nemen. Hoewel daar op dit moment door alle winterse ongemakken ook nog niet eens zo makkelijk aan te komen lijkt.

Een eerste echte aarzeling kreeg ik door een verhaal van onze eigen Mariëlle.

Ooit kreeg zij met haar Brutus om onnaspeurbare redenen uit het niets een aantal winstpunten bijgeboekt. Integer en sportief heeft zij dit een aantal malen aangekaart bij ons centrale orgaan ( zo heet dat toch in een dictatuur?). Kansloos! Hoe ze het bedacht kreeg dat de KNHS-computer zich zou kunnen vergissen. Ze heeft de strijd uiteindelijk maar opgegeven.

En nu. Jawel! Nu ben ik zelf aan de beurt.

Eind vorig jaar had ik het idee om aan de naam van onze Ko de sponsornaam van mijn bedrijfje toe te voegen, zoals we dat al eerder met Vip deden. Al was het maar vanuit een oogpunt van gelijke behandeling zullen we maar zeggen. De dames zijn daar gevoelig voor.

Met de kennis van nu is dit één van mijn mindere invallen van de achterliggende 63 jaar gebleken.

Ik had geïnformeerd naar de procedure en had deze in gang gezet. Ik had niet geïnformeerd naar de kosten en eigenlijk bleken die achteraf ridicuul hoog voor een administratieve mutatie. Maar ik had nu éénmaal A gezegd... en naamsbekendheid is tenslotte alles in deze moderne tijd.

Het eerste signaal dat er iets mis ging kreeg ik toen ik geheel ongevraagd werd overspoeld met een wagonlading nieuwe startcoupons begeleid door facturen voor onbegrijpelijk posten.

Inmiddels zijn we een heel tijdje en vele pogingen tot miscommunicatie verder.

Wat in dit geheel ook niet geholpen heeft is dat een belangrijk document, het alom bekende en gevreesde “Controleformulier Wedstrijddeelname “ mij kennelijk niet bereikt heeft.

Dit vraagt even om een kleine zijsprong.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar de postbezorging op ons woonadres lijkt onder druk van dolgedraaide privatisering geheel in handen gekomen van bestellers die massaal gerekruteerd zijn uit een bestand van types die om uitéénlopende redenen moeten worden teruggeleid naar een plaats in de maatschappij. Daar is niks mee. Iedereen verdient een kans.

Een beetje lastig is wel dat ze op hun route naar een nieuw perspectief in het leven mijn post nogal eens op willekeurige adressen zowel binnen als buiten ons postcodegebied afleveren.

Overigens doet één dreigbrief meer of minder er inmiddels allang niet meer toe. Die fase zijn we voorbij.

De terreurbestrijders uit Ermelo hebben mij tot staatsvijand nr. 1 verklaard. Ik sta hoog op hun dodenlijst

Voor straf zijn behaalde en nog te behalen winstpunten voor eeuwig gedelete, startkaarten zijn geblokkeerd, ik verkeer in een proeftijd en heb een misdrijf gepleegd door in onwetendheid toch aan de start te verschijnen. Hiermee vergeleken is Willem Holleeder slechts een ondeugende padvinder.

Jullie begrijpen bovendien dat op deze manier mijn voorbereiding op de wereldruiterspelen volledig wordt verstoord.

Alsof dat alles nog niet ernstig genoeg is, zijn onze hippische crimefighters van oordeel dat ik Syl als medeplichtige in mijn wereld van witte plastroncriminaliteit heb meegesleurd.

Als jullie ons dus binnenkort in het kader van onze reclassering met posttassen zien sjouwen, dan weten jullie nu hoe dat zo gekomen is.

FRED

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard