Fred's Corner

Zaterdag 29 september 2007

Kopen....???

Wat onzeker staan we voor het lage tuinhekje. Over het achterliggende erf komt de waakhond van dienst op ons toe gerend. Dichterbij zien we aan zijn grijze snoet en de dito haren in zijn vacht, dat het moment van functioneel leeftijdsontslag reeds lang achter hem ligt. Plotseling lijkt hij dat ook zelf te beseffen. Na een korte blik op ons, draait hij zich om en verdwijnt weer met een licht schouderophalen. Nog steeds aarzelend openen we het hekje en lopen voorzichtig achter hem aan. Je weet het toch maar nooit met Duitsers.

Als op dit moment, trouwe bezoekers van mijn hoekje, het voorhoofd van de lezer nog niet is gefronst, de wenkbrauwen nog niet tot vraagtekens zijn gebogen, dan is er iets mis met de attentiewaarde van mijn tekstjes. De oplettende lezertjes hadden immers inmiddels bevangen dienen te zijn door een gevoel van deja-vu. Het gevoel dat zo herkenbaar is voor de lezers van René Diekstra of Sonja Bakker. Kortom het gevoel: dit heb ik al eens eerder onder ogen gehad.

Staat de bron droog? Is er sprake van een schrijvers-block? Grijpt jullie Cornerbeheerder, uitgeput door zijn recente rondreis door Toscane, in wanhoop naar een oude tekst als elektronische bladvulling, in de hoop dat het niemand zal opvallen?

Nee, paardenvrienden, niets van dat al!

Mijn eerste ontboezeming onder dezelfde titel eindigde ik met de toezegging dat ik jullie met een vervolg op de hoogte zou houden van onze verdere ervaringen bij de aanschaf van een hippisch huisdier, alweer enige jaren geleden:

Als lemmingen richting zee, als een brandstichter naar de plaats delict, zo waren wij onstuitbaar teruggedreven naar Dorf Obenstrohe / Stadt Varel/ Kreiss Friessland, want ordnung muss nu eenmaal sein.

Een lang Paasweekeinde hadden wij uitgetrokken voor beoordeling van onze beide viervoetige kandidaten "Daisi" en "Regent" in de rijschool van onze vriend Franz Braucksiepe.

We reden ze beurtelings. In dressuur en over hindernissen. In de rijhal en in de open lucht. Langs de weg en in het belendende bos.

Zelfs gingen wij - bij wijze van ultieme gehoorzaamheidstest - te paard eieren zoeken; het was tenslotte Pasen. Onze voorkeur werd steeds duidelijker en stond tenslotte volledig vast.

Toen wij uiteindelijk wegreden, terug naar Nederland en druk in gesprek over hoe wij onze onweerstaanbare onevenhoevige in ook toen bange MKZ-tijden zo snel mogelijk zouden kunnen vervoeren, is stalhouder Franz ongetwijfeld naar zijn kantoortje gelopen. Daar heeft hij in zijn pünktliche administratie achter de naam "Daisi" een laatste aantekening gemaakt. Hij zal zich niet hebben gerealiseerd dat hij met het neerschrijven van dat ene woord ook al onze gevoelens samenvatte. Wij waren volledig... verkocht.

P.S.

Dromen zijn bedrog en alleen sprookjes kennen een happy end.

Bij een veterinaire test in Nederland bleek "Daisi" niet geschikt voor intensief gebruik in de sport. Met enig gevoel voor overdrijving en melodrama: van droompaard tot nachtmerrie. Zij is, in buitengewoon goed en plezierig overleg, teruggegaan naar Duitsland en werd daar vervolgens ingezet in de fokkerij.

Een week later vonden wij op Texel onze, sindsdien onafscheidelijke, Ko. Het moest kennelijk allemaal zo zijn.

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard