Fred's Corner

Dinsdag 13 maart 2007

CLINI C ROSS

Zo'n paard, lieve lotgenoten, zo'n paard heb je niet voor niets. Letterlijk niet en figuurlijk niet.

Letterlijk handenvol geld geven we uit aan onze hobby. Wij houden met elkaar een complete bedrijfstak op de been. Als ongeneeslijk verslaafden spenderen wij hippies gezien bedragen waar de reguliere drugshandel ( of noem je dat zo niet? ) nog een puntje aan kan snuiven.

Het begint met de aanschaf van je droomdier. Houd daarbij het hoofd maar eens budgettair koel! Vervolgens kosten voor stalling, hoefsmid, veearts, manueel therapeut en, in voorkomende gevallen, gebedsgenezers.

Vanwege de broodnodige mobiliteit schaf je een trailer aan. En dan blijkt geheel onverwacht je zuinige compacte Fiat 500 op LPG toch niet de ideale trekauto om twee paarden voort te sleuren. Dus komt er een overbemeten 4x4 dieselvoertuig, dat je in milieukringen net zo geliefd maakt als het halsbontje van een nieuwe minister.

KNHS en KWPN eisen elk hun tol. En dan hebben we het nog niet over zadeldekjes in wekelijks wisselende modekleuren. Rijbroeken, al dan niet met een uitsparing voor je navelpiercing, in strepen, ruitjes en tijgerprints , bij voorkeur met bijpassende blingbling bandages voor het paardenbeen. Hoofdstellen met goud-, zilver-, of edelsteen-dekoratie en zadels in een prijsklasse waarvoor je recent nog dat Fiatje had gekocht.

Niet voor niets is onze "huisdealer" MJL zijn winkel aan het uitbreiden.

Maar als je dan het brood uit eigen mond hebt gespaard, een krantenwijk bent gaan lopen, een tweede hypotheek hebt genomen en de familiejuwelen hebt beleend om je rijdier het beste te kunnen geven, dan wil je daar ook iets voor terug.

Je wilt aan de gang. Je hebt zo'n paard ook figuurlijk tenslotte niet voor niets.

Sport, recreatie, prestaties, ontspanning daar gaat het om. En soms ook juist om een stukje spanning. De uitdaging van het nog onbekende. Grenzen verleggen. Kicks & thrills. Het adrenalineshot .

Dat geldt ook voor Ko en mij. Overigens is er geen reden om nu lokale dierenbeschermers of Marianne Thieme te alarmeren. Ik heb geen plannen om met Ko te gaan bunjee-jumpen of een duo parachutesprong te wagen. Dat zijn dingen die wij elk afzonderlijk al niet durven, laat staan samen.

Voor ons zijn sommige, meer gebruikelijke, activiteiten - voor anderen misschien routine - al nieuw, uitdagend en opwindend genoeg.

Twee voorbeelden uit de afgelopen weken.

In de imposante 100 x 40 rijhal van de familie Beukers was een indoor cross uitgeschreven.

Het leek mij al eerder leuk om daar met Ko een keer aan deel te nemen, maar op het laatste moment werd ik er toen op gewezen dat de kledingvoorschriften van deze discipline het dragen van een z.g. bodyprotector verplicht stellen. Ik had een dergelijk accessoire niet en moest mijn plan uitstellen.

Inmiddels heb ik er tijdens Jumping Amsterdam een opgedoken uit de restantenbak van een gerenommeerd ruiterhuis en niets stond onze deelname meer in de weg.

Voor de niet ingewijden: Een bodyprotector oogt als een kogelvrij vest. Mijn exemplaar blijkt opgebouwd uit een voor- en achterpaneel van materiaal met extreem hoge isolatiewaarde. Het spul waarmee je tochtige zolders omtovert tot comfortabele verblijfsruimtes. Het geheel wordt bijeen gehouden door strak snoerend klittenband. Als je je er met veel moeite in hebt gewurmd loopt zelfs bij de geringste inspanning het water van je af. Mocht je willen afvallen, draag dan een maand lang 24/7 dit geval. Na afloop kun je lachend je gehele bibliotheek van S. Bakker-boeken ritueel verbranden. Ik weet weliswaar niet welke invloed het dag en nacht dragen van een bodyprotector heeft op je sociale contacten, maar van dat dieet is dat ook niet geheel duidelijk. Doen dus!

Bij de inschrijving voor de cross had ik aangegeven dat wij geen enkele ervaring hebben met dit onderdeel van onze sport. Uit veiligheidsoverwegingen had de organisatie daarom kennelijk besloten ons in te delen bij het oefenrondje van de allerlichtste categorie. Toen we de reusachtige ruimte binnenreden stond Ko dan ook plots tot aan haar paardenoksels in de massaal toegestroomde A- en B-pony's bereden door miniruiters en -amazones. Wij waanden ons in Madurodam.

Maar dat was dan ook het enige waar Ko van opkeek. Hindernissen van zakken aardappelen, picknicktafels, wijnvaten, bijenkasten, ze werd er alleen maar vrolijk van. De oortjes gingen blij naar voren. En die van het baasje dus ook.

Als extra attractie was de arena opgefleurd met een graafmachine waarvan de lange hydraulische grijparm een techno-ereboog vormde. Daaronder lag als hindernis een dikke boomstam. Ko verblikte of verbloosde niet.

De grootste uitdaging vormde het plateau midden in het parcours waar je op- en afsprongen kon nemen. Ook daar galoppeerde Ko overheen alsof we dat dagelijks deden. Ze fungeerde zelfs als lokpaard voor pony's die wel dapper naar boven waren gesprongen, maar niet meer omlaag durfden. Het drama met die paarden op dat Friese wad herleefde weer even. Nou ja, een heel klein beetje dan.

De zoektocht naar meer rijkunstige kennis en kunde voert ons twee weken later naar een naburige manege. Een clinic van een gerenommeerd dressuurjurylid. Een autoriteit op haar gebied, die normaal alleen haar oordeel velt over passages, piaffes en pirouettes, maar nu bereid is gevonden om tegen een geringe vergoeding haar tips en trucs met ons gewone stervelingen te delen.

De gastheer had in de rijbaan een gezellig terras geïmproviseerd, zodat deze openbare lessen ook voor de fans goed te volgen zijn. We treffen daar een misleidend gemoedelijk ogende gezette hoogblondine, gehuld in een mega gewatteerde maxi-jas. Via een headset schallen haar commando's rond, die aan duidelijkheid niets te raden laten. Hier staat een dominante dame, een strenge meesteres. Als ze bij de leerling voor mij bovendien haar uitleg onderstreept met een zweepje overvalt mij een bizarre gedachte. Zou die enorme jas een ondeugend geheim verbergen? Maar ik roep mezelf tot de orde. Zulke pikante pakjes heb je niet in die maat. Of toch?

Passend in het beeld, wordt zij huishoudelijk terzijde gestaan door haar partner. In een rolverdeling die sterk doet denken aan die van Hyacinth Bucket en haar echtgenoot uit de TV-serie "Schone Schijn". Hij zal mij nog bijna noodlottig worden. Maar daarover later.

Nu moeten we ons voorbereiden en concentreren want we zijn aan de beurt.

Als Ko en ik ons melden leidt de eerste opdracht voor een vol terras toch nog tot genante verwarring. "Doe eerst maar even de striptease!" Gelukkig blijkt het alleen de bedoeling dat Ko en ik ons ontdoen van de overjassen en uitrijdekens, die ons tijdens het instappen in de frisse buitenlucht warm hebben gehouden.

Onze les begint en de donderende docente blijkt kind aan huis bij Anky. Onze verrichtingen worden in ieder geval gemeten aan de hand van een referentiekader dat ontleend lijkt aan de prestaties van onze wereldkampioene en haar Salinero. Op zich vleiend - Ko begint al half naast haar ijzers te lopen - tot ons duidelijk wordt gemaakt hoeveel lichtjaren wij van dat niveau verwijderd zijn en ook zullen blijven tenzij wij haar instructies nauwgezet volgen.

Een aardige illustratie vormt onze poging tot middendraf:

"Geleidelijker wegrijden, meer ondersteunen en aan het eind niet trekken maar je hand openen om terug te rijden. Anky hoeft alleen haar duimen maar op te tillen en hij komt al terug!!". Ik besluit niet meteen te hoog te grijpen en probeer na een ongemakkelijk stukje verruimen door het simpel ontspannen van de teugel af te remmen. Ko heeft geen boodschap aan al deze beschouwingen, dendert onverdroten door en we rijden bijna de letter F van de boarding.

Dan volgt uitleg over de overgang van galop naar stap. Buitengewoon duidelijk en eenvoudig. Als een simpele rekensom. Zeker als ik het hier nog eens op papier zet. "Een galopsprong is 3 meter. Een drafpas 1,5 meter en een stappas 90 centimeter. Als je dus zonder drafpas van galop direct naar stap wilt moet je de galop verkorten tot 90 centimeter."

Zo makkelijk kan het ruiterleven in theorie soms zijn, maar de praktijk blijkt weerbarstiger.

Net als Ko en ik allebei met een rood hoofd en het puntje van de tong naar buiten van de inspanning proberen om enigszins in de buurt van die magische 90 centimeter te komen gebeurt het.

De headset begeeft het en Mr. Bucket verdwijnt tussen de coulissen om het probleem te verhelpen. Als dat gelukt lijkt, gaat hij testen ! Niet met een licht tikje op de microfoon of het meer gebruikelijke "1,2,3... test". Nee. Deze zelfbenoemde technicus blijkt een hijger.

Hij begint zwaar in het apparaat te ademen maar heeft ook het volume vol open gezet.

Een Tsunami van geruis vult de rijhal. In plaats van te verkorten verlengt Ko in paniek haar sprongen tot ca 9 meter in de richting van de openstaande achterdeur om zichzelf buiten het pand in veiligheid te brengen. Van clinic naar kliniek is in dit tempo maar een klein stukje! Terwijl ik mij in doodsnood vastklem , weet ik dat rampscenario met een uiterste krachtsinspanning te voorkomen.

Onze imposante instructrice raakt intussen niet van haar stuk. Ook unplugged klinken haar aanwijzingen en aansporingen luid en duidelijk boven het oorverdovende geraas.

"Prima, nu is ze goed wakker, zo loopt ze mooi, kom maar even op een volte."

Gezagsgetrouw en onderdanig als haar wederhelft sleur ik Ko, twee handen aan een teugel, in een flauwe bocht. Het maximaal haalbare. Door de snelheid word ik rondgeslingerd als een leerling- astronaut die in een NASA-centrifuge moet wennen aan de effecten van een ruimtereis.

Even plotseling als hij opstak gaat de storm liggen.

Mijn kwelgeest verschijnt weer ten tonele met in zijn hand de herstelde elektronica en rond de lippen een vilein grimlachje. Ik verdenk hem ervan ergens met een geniepig cameraatje onze capriolen te hebben vastgelegd. Iedereen haalt zijn kicks en thrills ergens anders tenslotte.

De rest van de toegemeten tijd verloopt rustig. We krijgen een hoop nuttige aanwijzingen en huiswerk dat ik in onze dagelijkse oefenuurtjes probeer te verwerken.

Alleen die truc met die duimen, daar waag ik mij niet aan. Te riskant. Stel dat ik ze blesseer.

Waar haal ik dan deze verhalen nog vandaan??

 

 

 

 

 

Copyright © 2009 RV Heerhugowaard